« | Main | »

صبح از تخت کنده نمی شوم. انگار کوه کنده باشم مثلا و حالا از خستگی نا نداشته باشم. همان بازی همیشگی که ساعت را برای ده دقیقه دیرتر بگذارم و بعدش بیهوش شوم. شاید هم مال روز اول مدرسه است! بعد از دو هفته خوردن و خوابیدن و گشتن و لذت بردن باز به برنامه گذشته برگشتن کار سختی است.
کار زیادی ندارم. چند تا کار اداری و سری هم به استادم می زنم برای چاق سلامتی و سری به آزمایشگاه که اوضاع را ببینم. آفتاب که نباشد خیلی خوشحال نیستم. انگار انرژی ندارم. اما امروز طور دیگری است. این را از در که می زنم بیرون می فهمم. یاد کتی می افتم و دلتنگیش برای شمال. می روم توی مه. آنقدر که فقط سو سوی چراغ ماشینی را که به سمتم می آید می بینم. قطره های مه روی موها و صورتم می نشیند و انگار شسته می شوم. از بالای تپه جاده پیچ دار را می گیرم و می آیم پایین. نمی دانم چرا انقدر خوشحالم حتی وقتی که آفتاب نیست.
می رسم به خیابان . رد می شوم می روم داخل پارک و دوباره می رسم به خیابان. مسیر برایم دوست داشتنی است و بوی خاطرات خوب را می آورد. انقدر که از یادشان لبخند کج و معوجی روی لبهایم می نشیند. می پیچم سمت چپ و یواش یواش می روم تا برسم به سرازیری. مثل همیشه قدمهایم را تنظیم می کنم که توی پانل باشند و خط بین پانلها را لگد نکنم.
نفسهای عمیق می کشم و خدا را شکر می کنم که هنوز جزو دسته ابله ها نرفته ام. من گاهی برای آدمها اسم می گذارم. ابله ها از ناراحتی بقیه شاد می شوند و من هنوز خدا را شکر به ان مرحله از سقوط نرسیده ام. هنوز آدمها و عواطفشان برایم مهمند. البته گهگداری کج و معوج می روم و اشتباه می کنم اما هنوز امید دارم.
حالا می پیچم به راست و انقدر می روم تا برسم به پارک بعدی. توی پارک برف نشسته. از دور که نگاه می کنم چند سانت بالای برفها سفید است. انگار برف و مه با هم قاطی شده باشند. یاد خاله فردوس می افتم و حرفش که طوری زندگی کن انگار شش ماه بیشتر زندگی نمیکنی. از زندگی ات لذت ببر. به یکسال گذشته که نگاه می کنم لبخند می زنم. بالا و پایین داشته ام. لحظات سخت هم همینطور اما الان که نگاه می کنم خاطرات خوبش را می بینم. احساس رضایت همه وجودم را می گیرد. نه به خاطر کارهایی که کرده ام یا نکرده ام. فقط به خاطر لذتی که از لحظاتم برده ام. از شادی آدمها شاد شده ام و همراهشان گریسته ام.
من هیچ خبری از آینده ام ندارم. نمی دانم چند سال زندگی می کنم. ممکن است ازدواج بکنم یا نکنم. بچه دار بشوم یا نشوم. همه آدمها زندگیشان مثل هم نیست. شاید هیچ وقت خانه نخرم. شاید بقیه زندگی ام را در سفر باشم. اصلا مهم نیست که چطور آینده ای پیش رو است. مهم این است که من از انچه دارم لذت ببرم و از بخشیدن عشقم و آنچه مال من است به دیگران نهراسم و خسیسی نکنم.

Comments

+A

گذشته ,گذشته است اما آينده ميتونه متفاوت باشه بايد از يه جايي شروع كرد...

اینو هستم
باید از زندگی لذت برد ... به نهایت

سلام . اوووووووه . مي دوني چقدر طول كشيده دوباره تونستم بيام اينجا ! خنده ام مي گيره . هنوزم نوع نوشتن ات اينفدر برام جالبه كه نگو !

:)
دوست میداشتم وقتی سعی میکردی خط بین پانلها را اگد نکنی
دوست میداشتم وقتی مه روی مو و پوستت نشست
کلا دوست میداشتم که لذت بردی...میبری
:*

سلام ..
دست نوشته هاتون از خاطرات و مطالب طنز و ... واقعا زیباست ..
صفحه اول وبتون و کامل خوندم ..
خیلی زیبا بود ..
خوش به حالتون با این همه خاطره و مطلب واسه گفتن ..
وقت کردین یه سر بهم بزنین ..
موفق باشین ... .. .

First) Well written
Second) Man asheq e khanande haaye behdashti hastam ke mian ye advice midan bar aks e hameye zhizaayee ke zoor zadi neveshti. dameshoon garm vaghean!

مريم جووووووووووووووووووونم ميخوامت 2 هزارتا

حقيقت زندگي در لحظه هاست . حتي لذت بردن از حركت يك برگ در باد و يا گذر آرام آب در جوي كنار خيابان.

آنقدر زيباست اين بي بازگشت
كز برايش مي توان از جان گذشت

" مهم این است که من از آنچه دارم لذت ببرم و از بخشیدن عشقم و آنچه مال من است به دیگران نهراسم و خسیسی نکنم . " خیلی زیبا بود :-)

Mikham bimantegh basham - Midoni man chand sale akhiro hey be gozashte v ayande gozarondam, hes mikonam kheyli az halo az dast dadam..Mikham ye modat to hal basham bebinam che mazehi dare :)

می دونستی که خیام پایه گذار مکتب دم غنیمت شماری بوده؟

سر بلند ميکنم، رو به اين آبي بی خدشه، و با تمام قدرت، در درونم فرياد ميزنم : خدا يا، اين سرمستی و اين همه نعمت را از من نگير! خدا يا، لبریز از حسّ رضايتم از آنچه دارم. اگرم بيشتر دهی، از جبروتت است، ولی از من نگير، هر آنچه از سلامتی، عزيزان و زيبايی به من دادی!

اون ایمیلت که از اروکات بود آدرس برگشت نداشت. برای همین جواب سوالهاتو به ترتیب اینجا می‌ذارم:
مرسی.
نه.
آره.
نه.
خوب.
آره.
نه.
نه. ای وای :(
نه.