« | Main | »

از خودم , زندگي , دوست داشتن !

با دوستم حرف مي زديم , صحبت کشيده شد به خصوصيات اخلاقي , دوستم انگشت گذاشت روي خودش که نمي تواند جلوي آنها که دوستشان دارد نه بگويد , به قول خودش وا مي دهد , مي گفت نقطه ضعف , شايد بشود گفت ضعف اما به نظر من اين خصوصيت خيلي بسته به طرف مقابل است. مثلا اگر من نوعي ظرفيت داشته باشم برخورد با آدمي که اينهمه محبت دارد بهترين اتفاقي است که مي تواند برايم بيفتد. البته بعدش اضافه کرد که تعداد آنها که دوستشان داشته خيلي زياد نبوده و در بيشتر روابط اين خصوصيت تبديل به نقطه ضعف شده. پيش خودم فکر کردم من چند نفر را دوست داشته ام. شايد بشود تو سه سطح جايشان داد . از بالا به پايين که مي رود عميق تر مي شود و بي خطر تر.

سطح اولش آنهايي هستند که ازشان خوشم مي آيد. تعداد هم که کم نيست , شنبه و يکشنبه , با خيلي ها برخورد مي کنم که ازشان خوشم مي آيد , دلم مي خواهد با هم حرف بزنيم , گشتي بزنيم يا هر چي اما نه به اين معني که رابطه اي داشته باشيم. بيشترين ضربه را هم از همين قسمت خوردم. از يکي خوشم مي آيد , حالا دست جمعي يا تنها برنامه مي گذاريم , چه مي دانم سينمايي , تئاتري , حرفي , بدون اينکه بدانم از کجا آمده و بعدش کجا مي رود , فقط از همان يکي دو ساعت لذت مي برم , منتها خيلي وقتها اين صميميت بي مقدمه سوء تعبير مي شود. طرفم فکر مي کند که من منظوري دارم يا چيزي مي خواهم , حالا يا خودش هم مي خواهد که مي آيد جلو , يا نمي خواهد و کم محلي مي کند فرضا. هر دوتايش هم اعصابم را خورد مي کند.
اين سطح خيلي وسيع است. تقريبا بيشتر دوستهاي دور و نزديکم اينطورند. خوب حتما آدم با کسايي رفت و آمد مي کند که ازشان خوشش مي آيد اما لزوما عاشقشان نيست.
سطح سوم آنهايي هستند که عميقا دوستشان دارم . تعدادشان زياد نيست . اينها را هم بدون چشمداشت دوست دارم. يعني هر کجا که باشند و هر کاري که بکنند برايم عزيزند . بدون اينکه بخواهم رابطه اي ايجاد کنم يا توقعي ازشان داشته باشم. يکي شان مثلا دوست دوران بچگي که چند وقت پيش اين پست را برايش نوشتم. اين قسمت از همه بي خطر تر است. اينکه آدم کسي را فقط به خاطر بودنش دوست داشته باشد بدون هيچ انتظار ديگري خيلي لذت بخش است.
اما سطح دوم مي شود آنها که دوستشان دارم و دلم هم مي خواهد رابطه نزديکتر شود. فکر کنم خيلي مرز باريکي دارد خصوصا با سطح اول. گاهي پيش مي آيد که آدم اشتباهي يکي که در سطح اول است را سطح دومي حساب کند. اولين باري که اين اشتباه جدي را کردم آخرهاي دانشگاه بودم. از کسي خوشم مي آمد و فکر مي کردم که حتما بايد تو سطح دوم جايش بدهم. جا نمي شد خوب , کلي هم تلاش کردم , نمي خواهم بگويم ضربه خوردم , بيشتر خورد تو ذوقم و حواسم جمع شد که بايد چشمهايم را بيشتر باز کنم و انقدر چشم بسته رو احساس پافشاري نکنم. به جايش يک کمي بيشتر گوش بدهم به احساسم. درس خوبي بود براي من. متاسفانه يا خوشبختانه من هم سطح دومم خيلي سرنشين نداشته اما همانها که بودند درست آمدند. خدا را شکر که اشتباه نکردم ديگر. بعد ها هم که زمانشان گذشت همه رفتند به سطح سوم و اين بهترين اتفاقي بود که مي توانست برايم بيفتد.
اين روزها با اينکه حالم خوب است و دارم کم کم با کابوسهای زندگيم کنار می آيم و سعی می کنم که ترسهايم را از بين ببرم گاهی وقتها احساس تنهايی می کنم. به اين چيزها فکر می کنم و به اينکه آيا فرصتی را هم از دست دادم؟ يا مثلا فرصتهايی که پيش می آيد را می فهمم؟ چه کار از دستم بر می آيد جز اينکه از روزنه هايی که گاه و بيگاه باز می شود بيرون بزنم و ببينم چه خبر است . اين هم يک جور سرگشتگی است ديگر.

Comments

از وبلاگ کيوان (از پشت یک سوم ) از اینجا سر در اوردم . زيبا و صادقانه مينويسید .
ميدونی ارزش اون احساس تنهائی رو بدون . هر چقدر تنهاتر باشیم قوی تر میشیم .

چه تقسیم بندی خوبی
تا حالا بهش فکر نکرده بودم :)

داستان:
من پشت در آسانسور ايستاده بودم. در باز شد. پر پر بود. گفتم: بر و بچ يه كم جمع تر وايسين ما م جا شيم.
به زرو خودمو چپوندم تو اما هر كاري كردم دستم به دگمه ها نرسيد. بلند زدم: آقا بي زحمت طبقه 3 رم بزن!
همه خنديدن. يكي از بين جمعيت صفحه كليد رو نشونم داد.
اصلا دگمه نداشت.
گفتم پس من چيكار كنم؟ يكي گفت: تو وايسا حرف نزن. طبقه ات كه برسه بهت ميگن!

سلام مریم خانوم
آی آی آی آی
من اناری میکنم دانه
به دل میگویم
خوب بود این مردم دانه های دلشان(شاید هم لایه های دلشان) پیدا بود

درد دل جالبيه . ميدوني من هم دقيقآ تو موقعيتي كه تو تشريح كردي قرار دارم يعني سعي ميكنم دوستامو تو دايرهاي متحد المركزي كه خودم مركزشم بزارم و حالا به نسبت دلخواه خودم يه تعدادو تو نزديكترين دايره قرار دادم و بقيه هم تو شعاعهاي دورتر حالا تو اومدي سه گروه كلي تشكيل دادي . ولي راستش من چند وقته سوراخ دعا رو گم كردم وقتي هم به قضيه فكر ميكنم احساس ميكنم كه علتش كاملآ خودم هستم چون آدم استدلالي هستم و اصولا پاي استلاليون چوبين است بنابراين تو اينجور مسايل معمولا مثل خر تو گل ميمونم . حالا به اين نتيجه رسيدم كه مسايل احساسي و روابط انساني اينطوري مثل دوستي و ايجاد رابطه رو نميشه با استدلال و منطق و دسته بندي و گروه بندي جلو برد !؟ شايد تو زمان فعلي خود تو بهترين مثال اين قضيه باشي!!
پ . ن : حالا درسته كه ظرفيت طرفين رابطه خيلي مهمه ولي جا انداختن قضيه يا تشريح سطح انتظارات تو دوستي مهمتره . با آدم هايي كه بقول تو سطح سومن كاري نداريم چون تكليفشان مشخصه و كلي هم خوشبحالشان و خوشبحال ما. در مورد گروه اول هم كه خوب همانطور كه گفتي آدم از معاشرت باهاشون لذت ميبره وچون آدم ازشون خوشش مياد باهاشون رفت آمد ميكنه! ولي بهتره يه جورايي بفمن كه ول معطلن! ولي در مورد گروه دوم من دارم سعي ميكنم در ارتباطم با اين عده خيلي در مورد خودم توضيح بدم و چون دوستشون دارم و ميخوام نگهشون دارم خيلي آنست ( من فارسي ياد رفت) خصوصيات و خواسته هامو بهش بگم. البته اين چاقوي دو لبست و ممكنه طرف بپره. ميبيني كه من باز شروع كردم به استدلال آوردن دليل سرگشتگي ما هم همين استدلالست ديگه !
پ.ن.ن: راستي اين پستي كه لينك دادي چقدر شبيه بچگيهاي منه. حالا خوشبحالت كه اون دوست قديميا را داري ما كه تا ميام با برو بچ دوران كودكي يادي از گذشته كنيم بچه شون زر ميزنه و گه ميزنه به خاطرات ما. البته من عاشق بچه هاشون هم هستم. اين نوستال‍‍‍ََژي هم بد چيزيه.

سلام
خوشحال می شم شعرمو بخونید