« | Main | »

يه زندگي جمع و جور... كه اندازه باشه ...اندازه خودم ...يه جوري كه تو مشتم جا بشه ... زندگي خيلي بزرگ باشه محبوري هر جا ميري دنبال خودت خركشش كني ...بعد هي خسته ميشي ، يه كم اين گوشه ، يه كم اون گوشه ميشيني ...خستگي در ميكني ...بعضي وقتها فكر ميكني كه واسه چي اين بار سنگيني رو دنبال خودت داري ميكشي ؟ مي زنه به سرت كه اون وسطها يه جايي ولش كني و خلاص ... زندگيت اگه خيلي كوچيك باشه ممكنه تو شلوغي گمش كني ...وقتي خيلي شلوغ پلوغه ، كلي كار و حرف و برنامه ، يهو به خودت ميايي ميبيني كه اثري ازش نيست ...يادت نمياد كجا جاش گذاشتي ...يه جايي تو همون شلوغي ها ، ديگه هم نميشه پيداش كرد... اما اگه اندازه باشه ، تو مشتت جا بشه ، محكم تو دستت ميگيريش ، دستتو مي كني تو جيبت ، سوت مي زني و راه ميفتي ...
--------