تازگيها متوجه يه نکته شدم اينکه وقتي دارم با مردم حرف مي زنم نمي تونم تو چشماشون نگاه کنم ... حالا هر چي دارم فکر مي کنم يادم نمياد که از اول همينطوري بودم يا تازگي اينجوري شده؟ البته با آدمهايي که خيلي وقته مي شناسمشون اين مشکل نيست ولي با بقيه که حرف مي زنم نمي تونم صاف تو چشماشون نگاه کنم ...چشام همش اين ور و انور مي دوئه .... انگار که مي ترسم .... يه احساس ناشناخته مياد سراغم ...خيلي هم حس خوبي نيست ...شايد يه جور بي اعتمادي ...به خودم ...به بقيه ... شايد مي ترسم اونها همه چي رو تو چشمام ببينن ... نه که مثلا دروغ بگم و تو چشمام معلوم بشه ...بیشتر می ترسم که بفهمن اون تو چی داره می گذره ... نمي دونم از نگاههاي جدي ميترسم ... الان خيلي ترجيح مي دم تو جمع باشم ... يه جايي که خيلي ديده نشم ....اونوقت راحتم ...ولي همين که احساس مي کنم دارم ميام وسط جمع همه چي بهم مي خوره ...باز اين چشمه اينور و اونور ميگرده و احساس ناتواني مي کنم ..من چرا اينطوري شدم ؟
--------